Between Wicker and Lace

Folkowisko w Wygiełzowie, czyli jak między wikliną a koronką zawiązują się najlepsze znajomości 

Są takie wydarzenia, z których wraca się z torbą pełną materiałów, kilkoma nowymi zdjęciami w telefonie i przekonaniem, że człowiek potrzebuje jeszcze jednej kawy. A są też takie, z których wraca się przede wszystkim z nowymi znajomościami, inspiracjami i głową pełną pomysłów.

I właśnie takie było dla mnie Folkowisko w Muzeum Małopolski Zachodniej w Wygiełzowie.

7 czerwca 2026 roku skansen w Wygiełzowie wypełnił się muzyką, regionalnymi strojami, rękodziełem, zapachem tradycyjnych potraw i ludźmi, którzy potrafią zrobić niezwykłe rzeczy z materiałów, obok których większość z nas przechodzi na co dzień zupełnie obojętnie.

Jedni mieli glinę.
Inni drewno.
Ktoś miał miód.
Ktoś koronki.

A my oczywiście mieliśmy wiklinę.

I jak się okazało - całkiem sporo tematów do rozmowy.

Folkowisko - miejsce, gdzie rękodzieło naprawdę żyje 

Folkowisko w Wygiełzowie było prawdziwym świętem kultury ludowej. W programie znalazły się występy zespołów regionalnych, konkurs potraw, warsztaty, wystawy, jarmark oraz pokazy tradycyjnych rzemiosł.

Obok siebie pojawili się twórcy zajmujący się między innymi:

  • garncarstwem,
  • kowalstwem,
  • hafciarstwem,
  • rzeźbiarstwem,
  • zielarstwem,
  • pszczelarstwem,
  • koronkarstwem,
  • i oczywiście wikliniarstwem.

Czyli w skrócie: miejsce niebezpieczne dla ludzi kreatywnych.

Bo człowiek przyjeżdża pokazać swoje koszyki, a po godzinie już zastanawia się, czy przypadkiem nie potrzebuje jeszcze koronki, haftu, ceramiki i kilku nowych projektów.

Wiklina spotkała koronkę 

Jednym z najmilszych momentów całego Folkowiska było dla mnie poznanie wspaniałych dziewczyn z Centrum Koronki Koniakowskiej.

Koniakowska koronka to zupełnie inny świat niż wiklina. Inne narzędzia, inny materiał, inna technika.

Ale kiedy zaczęłyśmy rozmawiać, szybko okazało się, że mamy bardzo podobne doświadczenia.

Bo niezależnie od tego, czy trzymasz w ręku szydełko, czy kilka długich witek wikliny, prędzej czy później pojawiają się te same tematy:

Jak zachować tradycję?
Jak zainteresować nią młodsze pokolenie?
Jak pokazać rękodzieło w nowoczesny sposób?
Jak sprawić, żeby ludzie zobaczyli w nim coś więcej niż tylko „ładny przedmiot”?

I wtedy człowiek orientuje się, że właściwie koronka i wiklina mają ze sobą całkiem sporo wspólnego.

W jednym przypadku splatamy nitki.

W drugim - wiklinowe witki.

A przy okazji… splatają się też ludzie.

Warsztaty z wikliny to trochę więcej niż wyplatanie koszyka 

Prowadzimy warsztaty z wikliny od dawna i coraz bardziej widzę, że samo wykonanie przedmiotu jest tylko częścią całego spotkania.

Oczywiście - uczestnicy przychodzą, żeby czegoś się nauczyć.

Wyplatają.

Próbują.

Czasem wychodzi od razu.

Czasem wiklina ma własne zdanie.

Czasem trzeba rozpleść pół pracy i zacząć jeszcze raz.

I wtedy zwykle pada klasyczne:

„Ale przecież pięć minut temu wyglądało dobrze!”

Tak właśnie zaczyna się przygoda z rękodziełem.

Ale warsztaty mają jeszcze jedną, bardzo ważną funkcję.

Są pretekstem do rozmowy.

Przy stole ludzie zaczynają ze sobą rozmawiać. O rękodziele, pracy, rodzinie, podróżach, tradycjach. Ktoś komuś podpowiada rozwiązanie. Ktoś pomaga przytrzymać wiklinę. Ktoś pyta, skąd przyjechaliśmy.

I zanim się obejrzymy, z grupy osób, które godzinę wcześniej się nie znały, powstaje całkiem zgrana ekipa.

Wyplatanie znajomości - nasza specjalność dodatkowa 

Można więc powiedzieć, że nasze warsztaty mają produkt uboczny.

Oprócz koszyków, dekoracji i wiklinowych serc powstają podczas nich także:

rozmowy, znajomości, kontakty, współprace i przyjaźnie.

I chyba właśnie to lubię w takich wydarzeniach najbardziej.

Wyjeżdżając na Folkowisko, jedziemy oczywiście reprezentować nasze rzemiosło i pokazywać, czym jest polskie wikliniarstwo.

Ale nigdy nie wiemy, kogo spotkamy przy sąsiednim stoisku.

Może koronczarkę.

Może garncarza.

Może artystkę.

Może osobę, z którą kilka miesięcy później zrobimy wspólny projekt.

W świecie rękodzieła jedna rozmowa bardzo często prowadzi do następnej.

A potem do kolejnego pomysłu.

Centrum Koronki Koniakowskiej - spotkanie, które zostaje w pamięci 

Spotkanie z dziewczynami z Centrum Koronki Koniakowskiej było właśnie jednym z takich momentów. Dużo uśmiechu, rozmów i wspólnej pasji do tradycyjnego rzemiosła. Choć reprezentujemy różne dziedziny, łączy nas coś bardzo ważnego: przekonanie, że tradycyjne techniki nie powinny być zamknięte w muzealnej gablocie.

Powinny być używane, pokazywane, rozwijane i przekazywane dalej.

Koronka koniakowska żyje, kiedy ktoś bierze szydełko do ręki.

Wikliniarstwo żyje, kiedy ktoś po raz pierwszy próbuje zagiąć wiklinową witkę i pyta:

„To naprawdę mam tak mocno?”

Tak. Naprawdę.

Wiklina przeżyje.

Najczęściej uczestnik też.

Rzemiosło łączy ludzi 

Folkowisko pokazało jeszcze jedną ważną rzecz.

Tradycja wcale nie musi oznaczać patrzenia wyłącznie w przeszłość.

Może być świetnym sposobem na budowanie współczesnych relacji.

Rękodzieło jest jednym z tych języków, który bardzo łatwo przekracza granice wieku, regionu, a nawet kraju.

Podczas wydarzenia spotkali się twórcy, artyści i zespoły z Polski i Słowacji. Każdy przywiózł coś swojego – muzykę, strój, umiejętności, historie rodzinne i lokalne tradycje.

A potem wszystko zaczęło się mieszać.

I właśnie wtedy robi się najciekawiej.

Do zobaczenia przy kolejnym stole warsztatowym 

Z Folkowiska w Wygiełzowie wróciłam z przekonaniem, że warsztaty z wikliny są czymś znacznie większym niż nauką wyplatania.

To okazja do spotkań.

Do poznawania ludzi.

Do wymiany doświadczeń.

Do przypadkowych rozmów, z których czasami rodzą się zupełnie nieprzypadkowe pomysły.

A spotkanie z dziewczynami z Centrum Koronki Koniakowskiej było tego najlepszym przykładem.

Bo na końcu okazuje się, że nieważne, czy splatamy wiklinę, koronki, czy kolejne pomysły.

Najcenniejsze są więzi, które przy okazji zawiązujemy między ludźmi.

I chyba dlatego tak bardzo lubimy warsztaty.

Bo nigdy nie wiadomo, z czym wrócimy do domu.

Koszyk jest bardzo prawdopodobny.

Nowa znajomość – niemal pewna.

A kolejny wspólny projekt?

Tego nigdy nie można wykluczyć. 😄

 

Zostaw komentarz